Babam Yokken Sevgili Babamın Aziz Ruhuna İthafen

İlk kez, o yokken korktum karanlıklardan,

Baykuş sesinden belki ilk kez ürperdim,

Issız sokaklarda dolaşmaya çekindim

Ve soğuk ilk kez sarstı bedenimi

Yemin ederim, hiç üşümeyen ben

Tir tir titriyorum,

Babam yokken…

İlk kez üst üste sigara yaktım,

Ve ilk kez gördüm saç aklarımı.

Göz kapaklarım yük oldu birden,

Boynum da bükülmüş hiç fark etmeden,

Meğer daha çocukmuşum ben

Bunu şimdi anlıyorum,

Babam yokken…

Sebzenin iyisini hiç mi hiç bilmem,

Tezgâhlar önünde şaşkınım şimdi,

Aldığım kavunlar hep kelek çıkar

Çarşı-pazar dolaşmak ne zormuş meğer!

Bir soba bile yakamayan ben

Şimdi hüzün kırıyorum,

Babam yokken…

Sesli ağlamayı artık öğrendim.

Ne zaman öksürük sesi duyarsam

O zannedip bakıyorum bilmeden.

Selamlarım ona benzer herkesi

Ve hatrını sorarım hiç düşünmeden..

Oğlumun gözünde şimdi “dev”im ben!

Baba olduğumu yeni anladım,

Buz gibi toprağa onu gömerken,

Ve son kez hıçkırdım, bir babam yokken…

                                          28.11.2011