Gülüşüne esirken âlem
Adım adına mıhlanmadan önceydi
Zemheri ayazı çıkmaz sokağın birinde
Az önce namlusunu terk etmiş soğuk bir kurşundan 
Heceleye heceleye ölmeyi öğrendim gamzelerinde
Çığlığımı duymadı hiç kimse

                 
Sensizliği öğreniyor hislerim bu sıralar
Yaramaz bir çocuk düşlüyor infiallerim
Kırılgan sevmelerle topaç gibi oynayan
Ve umut edercesine kavuşmayı düşleyen
Hani bırakıp gittiğin akşamları
Güneşin saçlarını okşadığı zamanları
Nefesimi hapsettiğin öpüşleri
Kulağımda çınlayan kahkahaları
Ve  baygın baygın baktığım yeşil gözlerini
Gör ki gölgesine saklanıyorum bütün özlemlerimin…

                       
Biliyor musun?
Hayatı vurmak istiyor bir yanım
Bir yanım tutunmak
Kurtulmak istiyorum boşluklardan süzülerek
Benzemek isterken gözlerinde ki tebessüme
Soruyorum hep kendime
Neden kolay vazgeçilmez hayatta hiç kimse

                      
Şiir hayat gibidir
Acıyı yoğurur karanlıklarda
Sevmeye niyet edişleri sevdalıların 
Umudu avuçlarda biriktirişleri
Ve yarım parmak dokunuşlar
Sözlüklerden düşen kelimelerin hasarı bu yüzden

                             
Gözüne  geceyi  öğretiyor insan
Ellerine toprağı
Uykuyu meze  yapıyor düşlerine
Ama yokluk
Hep  tiz  bir  vurgun oluyor
Hayatsa alabora
Ama  inan
Aklım yitiyor  sevgili
Varlığınla  yok oluyorum da
Yokluğunla  var olamıyorum 


adem efiloğlu / ahir - i fırtına


( Ölmeyi Öğrendim Gamzelerinde başlıklı yazı AdemEFİLOĞLU tarafından 27.01.2012 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu