Teninden Kopan Yapraklar

Uçsuz bucaksız bir hayatin esiğindeyken

Aşkın terkisinde bulduk kendimizi

Ensemizde kırmızı dudaklı bir kadın nefesi

Nikotinli gecelerin suni teneffusli saatlerinde

Kıskıvrak bir günahın terli avuçlarıydı kalp masajımız

Nefes nefese bir pismanlik anında

Uzanırdık  yalnız ve amonyak kokan bir sabaha

Kırmızı bir dekolteye pusu kurmuş bir adam

Kadınsa bir kaç yenilgi bırakmış geçmişe

Kapısını kapatmış bütün surların

Tavizi olmayan unsurların

Topun tüfeğin yıkamayacağı tabuların esaretinde

kimi köle olmuş dizleri yara bere aşka boyun eğmekten

kimi efendisi olmuş omuzun da bir yığın beddua;

her akşam yeni bir maske takındığı ışıklı barda...

şimdi çıkmışsın karşıma

etimden kopan parçalar gibiydi takvim yaprakları

ağzım dilim kurumuş ter için sabahları

bir erkek çocuğu gibi ağlamaktan

bir ihtiyar gibi ölmekten korktuğum zamanları

geriye bıraktığım

bir anda

seni unutmadım diyorsun kadın!!!!

ben seni unuttum kadın!!!

ama sen unutma

güneş yanığı gibidir

aşka değen tenler

ve

yılanlar kadar soğuktur

aşksız sevişmeler

üşütme bedenini