Ruhumun Fakir Bakışları

Duydunsa beni

Çaresiz bir ezgiyi döküyorum dudaklarımdan

Belki ağlayan ruhunu dindirir bestelerim

Ah bir dinlesen

Ürkek sabahların ağırlıkları sırtında biriktikçe

Yaslanacak omuz aratır sana vahim yanılgılar

Gittikçe uzaklaşırken adımlarım

Gittikçe artıyorken mesafeler

Terimin ateşiyle yanan yalan aşkının

Kıyametini dokumuşsun

Yazık bize…

Kim bilir

Güneşi ayarttığında kadınlığının kokusu

Yeni  yetme arzularla geçişir mevsimler

Ebelenir tutkularımız tam kaçacakken

Işıkları söner kainatın

Gölge gibi düşerim gözlerine

İrislerini yırtan bakışlarının

En müsait uçurumlarına 

Oysa bir kelimen yeterdi çığlıklarımı zincirlemeye

Gündönümüne denk geldi gözyaşlarım

Gecenden kaçsam

Ağaran sabahında döküldüm tel tel

Sırılsıklam bir dönemecin ani yokuşlarında

Bir adım sana

Bir adım bana

Tevekkülle paylaştım payıma düşeni

Zaaflarım bölünürken avucunda

Kimseyi alt edemez iradem

Aşk kuyusunda boğulmaya yüz tutan hayallerimin

Tüm hakkı bende saklıdır bundan böyle

En ufak gürültüyü müşahede ederken sessizlik

İçimi kemiren korkuları sırtlıyor ruhumun şeytanı

Aldanıyor içimde ki kimsesizlik

Çocuksu bir özleme

Infial bir  tutarsızlık  sunsun kaderim ellerine

Yaşananlara mesul olmaya gönüllüyken aklım

Ayrılık telkinleriyle pompalansın kalbim

Bakir karanlıkların müptelasıyım

Ruhumun fakir bakışlarına sarılsam bile

Mavi bir ölüm görecek mart geceleri

Sevmiyorum asla seni dedikçe

Gözlerim ele verecek kendini

adem efiloğlu /ahir-i fırtına