Çizemedim Gözlerinin Anlattıklarını

Kelimelerin elbisesini çıkartmaya meyilli

Bedbin duyguları devşiriyorum usanmadan

İçimde infial ediyor volkanlar

Kanıyor derinlerimde vadiler

Söyleniyorum

Hiçbir sözcük anlamıyor ki beni

Zaman ayracının içine düştüm

Hiç kimse tahlil edemiyor düşüncelerimi

Vasıfsız bir kimliği tutuşturdular elime

Olduğum gibi bile göremiyorum kendimi

Söyleniyorum

İyi de bu ben değilim ki

Parmaklarıma suyu toplanıyor denizin

Dokundukça içimin sızısına

Daha  çok yanıyor bedenim

Köpükler ıslatıyor gözkapaklarımı

Söyleniyorum

Yağmurum dinlemiyor ki beni

Hayal meyal hatırlıyorum siluetini

Bir duvara kara kalem çalıştım

Saçlarını, burnunu, dudaklarını, kaşlarını…

Ama çizemedim gözlerinin anlattıklarını

Söyleniyorum

Parmaklarım hissetmiyor ki düşüncelerimi

Ben kelimelerin fatihiyim

Esir düştüğüm şiirlerin varisi

Tecrit edilmiş duygularla ayaktayım

Yazdıkça azgınlaşan fırtınada

Kendine bile kalabalık haykırışlarım

Hep duysan da duvarlara akseden sedamı

Söyleniyorum

Hiçbir şey değil ki tüm bu olanlar

Sonun başlangıcında yürüyorum...

adem efiloğlu / ahir-i fırtına