Hülyalara Mektup

Her an azap kuşunu çağlattırma kafeste,

Huzurum ağlayarak bozdurmasın dermanı.

Mevsimlerim hızlıca dermesin fırtınalar,

Katranım toy kurmasın, süzdür Yahya Kemal'i.

Elim sevdayla çeksin deryamda kürekleri,

Yakamozlar ruhuma felaketler sunmasın.

Ey korlu hülyalarım, tutuşturun şehrimi!

Ta ki fecre kadar ben özümü tüttüreyim,

Sabahın seherinde bülbüller öttüreyim!

Cennetimin ışığı süzülsün son nefeste,

Gül yüklü zikirlerle çağırayım Rıdvan'ı.

Titreyen göllerimde sevda örsün sunalar,

Dilimdeki niyazla ağartayım cemali.

Yaklaşsın artık cana, cennetin çiçekleri,

Ufuklardan kalbime hüsranlarım konmasın.

Ey korlu hülyalarım, tutuşturun şehrimi!

Ta ki fecre kadar ben özümü tüttüreyim,

Sabahın seherinde bülbüller öttüreyim!

Acı isyan olmasın gönlümdeki heveste,

Yaşatamam sonra ben hislerimde aslanı.

Nurları haber versin göklerdeki turnalar,

Dinsin artık âlemin, dinsin dermansız hali!

Yollara hüzün ekip ağlatma yürekleri,

Sakiler etrafımda sevdasızca yanmasın.

Ey korlu hülyalarım, tutuşturun şehrimi!

Ta ki fecre kadar ben özümü tüttüreyim,

Sabahın seherinde bülbüller öttüreyim!

İblisler bulunmasın dilimdeki kor seste,

Fuzuli'min ilhamı dağlattırsın suzanı.

İrinler çoğaltmasın meskenimde kurnalar,

Denizler saadetle ihya etsin hilali.

Bahçelerim getirsin yine kelebekleri,

Beni âşıklar ansın, melanetler anmasın.

Ey korlu hülyalarım, tutuşturun şehrimi!

Ta ki fecre kadar ben özümü tüttüreyim,

Sabahın seherinde bülbüller öttüreyim!