Hüzün Yüklü Önsözüm

Benim de bir zamanlar oyuncaklarım vardı,

Âlem içinde âlem yaşardım onlarla ben.

Şimdi mevsimler kahrı acımasızca kurdu,

Titrek elimde kaldı gülsüz sayısız diken.

Artık şehrim içinde oyuncaksız, öksüzüm,

Şiirime başlarken hüzün yüklü önsözüm.

Telden arabam her gün öteler getirirdi,

Masal yüklü dudağım sevdalar anlatırdı.

Dillerim mutlu olup çığlığı bitirirdi,

Babam zikir sesiyle gönlümü çınlatırdı.

Artık şehrim içinde top top yanan bir közüm,

Şiirime başlarken hüzün yüklü önsözüm.

Sevgi dolu geceler mısırlar patlatmıyor,

Anamın kınaları yerle yeksan oldu hep.

Yaz akşamında elim karpuzlar çatlatmıyor,

Hayalle döşediğim takvimlerim soldu hep.

Artık şehrim içinde bahar gelmeyen güzüm,

Şiirime başlarken hüzün yüklü önsözüm.

Pervane'nin  önünde doğmuyor şafakları,

Oyuncaklar hızlıca robotlaştı durmadan.

Felaketler okutur gönlümün yaprakları,

Geçti yine baharım kelebekler kurmadan.

Artık şehrim içinde umutsuzca bir sözüm

Şiirime başlarken hüzün yüklü önsözüm.