Edebiyat ve Kültür Platformu
Çocukluğumu Özledim
Ah şu çocukken
Güzel oyuncaklarımı özledim
Hepsi benim kıymetimdi
Olmazsa olmazımdı
Yegane eğlence araçlarımdı
Yok mu şu gıcır gıcır küçük arabalar
Hep elime alıp sürüverir gezdirirdim
Sonra bir köşeye oturur
İzlerdim o hazla
Ah şu misketlerim yok mu
Rengarenkti her biri
Işıl ışıl parlarlardı güneş vururken etrafa
Sokak aralarında oynardım
Arkadaşlarımla daha çocuk yaştayken
Hiç bıkmadan büyük bir keyifle
Mahalle aralarında yaptığımız maçlar
Yok mu hiç
Sanki yıldız futbolcular gibiydik
Heyecanlıydık ve futbolu oynamaya hasretdik
Goller de gelince ardı ardına
Uçardık sevinçten
Mutlu güvercinler gibi
Bir de çocukluk askımız vardı
Göz ağrımızdı o
Elleri küçücük
Bakmaya kıyamazsın
Sevgiye çok muhtaçtır
Ama her zaman şartlı severdi
Oyuncak , elbise isterdi
İlgi isterdi durmadan
İlgilenmeyince de faturayı keserdi
Ah şu çocukluğumu hiç unutamıyorum
Özledim ama büyüdükçe de büyüyorum
Yaş ilerlediği müddetçe farkında bile olmadan
Yaşlanıyorum ve hayatımı da yaşıyorum
Fakat insanız ne de olsa
Çocukluğumuzu unutamıyoruz
EMRE BAKİ
Çocukluğumu Özledim başlıklı yazı Baki tarafından
13.04.2012 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.