Dut Kokan Şehir

Dut kokulu özlemler devşirdi yalnızlığım

Şehrin gürültüsünde bir sessizlik kadar

Hüznü teğet geçemeyen bir yetimdi ellerim

Adını tüm yalnızlara ezberlettim

Duvarlar, kaldırımlar, loş ışıklı sokaklar

Ve ben; sana dut kokulu yalnızlıklar devşirdim…

Düşen bir yaprak kadar mahzundu sözcüklerin

Durmuş bir zamanda sükût senfonisi gözlerin

Bense bir dut ağacıyım bir şehre yaslanan

Gözleri kan ve düşleri yalan olan

Gözlerime bak, bu son demidir yaşamanın

Gözlerime bak; gözlerine bakmak kadar yaşamak…

Gözlerin gözlerimin ebedi limanıdır

Ve her liman yeni başlangıçların ilk durağıdır

Ve ben süzülürken bu geminin rıhtımından

Kelimeler dökülür bir şairin dudağından

"Saat on ikidir söndü lâmbalar

Uyu da turnalar gelsin rüyana"…

MEVLÜT KARA

4 Haziran 2012

Birecik