Karanfil Kokuyor Hüzün Gül Alıp Satmanın Zamanı Değil

"Sabrım yalınkılıç;

artık bu deryalarda umuda dair

mecra kalmadı…"

Avuçlarımı kızıl kana bandığım

günden beri direnmenin

sığınmacı hükmündeyim

Diyorum/ki!

umuda tüllenen çiçekler

kaç öfkeyle yüreklerinden

tutuştu yangın dilinde

kanmak baştan aşağı

yanmaksa solungaçların

duman körüğünde sınavı

Şekilsiz ölü değilim;

kaderim kimin elinde/ki

her dediği olay…

her dediği karnaval

gırnata/zurna

şakşak…

Gül alıp satmanın zamanı geçti

şimdi insanlar satılıyor mezatta

diline açlık kınası sürülmüş

pecmürdeler…

"Zulümhane diye sunulan ötekileştirmenin

elbet vardır berisi…"

Kızılcık şerbeti içtiğimizden beri

dalında kuruyor hüzün…

Ağlak bir gülüşe demirçelik

günebekanlar evladır…

Şiirgen yaraların

merhemi şu betimler

karalar olmasa akta olmaz

gönül ektiğimiz tarlalarda

Ve biçilen!

ömür teranelerinde

iki dirhem karanfil keser

tuz basılan yarayı…

Gül alıp satmanın zamanı değil…

gül yağı revaşta artık…