Ben Hiç Şiir Yazmadım ki Ayrılığa

Soluk alıp vermeden
Bir şiir yazmak istiyorum sana
Tüm hayatımı serip avuçlarına
Nefes almak için gözlerinde
Karanlıkta veya kuytu bir köşede
Yüreğini derinden sızlatıp
Acılara dokunmak istiyorum
Beni anla diye…..

Hayatıma aktın!...
Sorgusuzca
Darmadağınık şimdi sana duygular
Akıl firarda yokluğunla
Kelimeler lal olmuş
Harfler ağıt yakmakta
Ben hiç şiir yazmadım ki ayrılığa!!!…..

Yığınla acı dolu avuçlarım
Kaç beyaz martı can verdi bakışlarımda
Şimdi zamansız ayrılıklar dolanırken ayaklarıma
Kaç bahar soldurdum omuzlarımda
Keşke yağmur olup değsen dudaklarıma
Kızılca kıyametler kopsa
Kimin umurunda…
Aşk…
Seninle kaldı
Bedenimin saklı baharlarında….
Dola ellerini ecelimin boynuna
Bak !
Soyundum tüm olmazlarına
Çok üşüyorum
Beni alsana düşlerinin sokağına….

Dedim ya ben hiç şiir yazamam ayrılığa
Boğulur cümlelerim ,
Kopar yalnızlığım ,
Ayaklar altında kalır mısralarım
Kala kalırım kara sayfalarda
Sana her sokulduğumda
Omzunda ağlamaya doyamayan
Küçük bir kız çocuğu gibi kalırım
Sözde ben güçlü bir kadınım
Ben böyle de yaşamaya alışırım
Öğrenecek başka acı yok muydu oysa

Bak!
Bu seferde sana bir şiir yazamadım
Bu sefer sahiden kanasın avuçlarım
Acılarına dokunmak istedim
Yine yapamadım
Her yazdığım hece
Dönüp ayrılığı vursada yüzüme
Bu benim alın yazım
Ve
Eğer senden geliyorsa tüm acılar
Sakın korkma !!
Ben onları sızılı koynumda saklarım….