“ Z A M A N ”

// ömür denen mefhumun yazgısını sorgularken kader 

salası okunur bir musalla taşında, an ve an geçer zaman//

kırlangıç umutlar taşımaz artık yürekler

bakır rengi akşamların sararttığı 

korsan gülüşlerin küheylan bakışlarında 

demir almaz umutlara,fora diyemez zaman 

vurursun kendini tam yüreğinden

mülteci ağıtlarla savrulduğunda toz duman

ağaran güne inat,ramak kalmıştır günbatımına 

bir hiçtir elde kalan avutmaz benliğini

anlarsın vakit tamam 

son demindedir zaman

her yas kendi ağıtını yakarken 

her ağıt gözyaşı

her gözyaşı ağıt olmazmış…

her beden solduğunda

ruhunu sunarmış otağına

ihramına bürünürken ruhun, falezlerinden kayarmış zaman

vicdanının rıhtımında 

çiğ yağmış sabahlarında bir seher vakti

buz kesmiş ayazlarında sicim sicim 

infazına koşacak gözpınarların

vuracaksın kendini o zaman bilirim, şakağından

ta derinden

ey sevgili, yüreğinden,

anlayacaksın…

unutulmazmış hiçbir suç, 

hatırladıkça vicdan

susmaların söz anlamaz

Belkıs’ı olur dilin

karşında durur Süleyman…

sanrıların depreşir,

başlar cümle hezeyan…

vurgun yiyen yüreğinde demlenirken zaman