Konuşsam

Sığ bir umut oluyorsun ömrüme,
Kendimde bilediğim.

Umutsuzluğun dar geçitlerinden

Kurtulan kalıntıları ile,
Dilimde ibaresi bozulmasın diye

Umuttan şiire dönüşen sözcüklerin
Arkamda bırakıyorum,

En, hızlı bir şekilde geçerek

Konuşsam,

Ağıtlar dizilir yollarıma.

Biliyorum,biliyorum!

Çığlığım yangına verir en acı yanımı.

Asılsız bir ihbardan kanat çırparken güne.

Silip süpürdü takvimlerden

Günsüzlüğüm,

Günüm,

Saatler hangi hazanın vakitlerini gösterir şimdi?

Şimdi,

Hangi, güz ele verir beni?

Hangi şarkıların melodileri çalar?

Susturulan ömrümün...

                         Nebahat ERKAN