Ülkü

.

avuçlarına döndü mevsim 

çiçeklerin aklında kaçışan fallar

Ülkü giz kardeşim

daha sınırları çizilmemiş

her yanı orman kocaman bir ülke

ara sıra uğrar ağlardı

şiirin dibine mumlanır ağlardık

dünyanın mimlenmiş garip haline 

rüya içinde genelde içince

mahir rüyalar görürdü

havada ayaz kokardı masaldı

sokak lambaları in cin 

ölürken suçu yoktu kimsenin

ama herkes birbirine küstü

işin yoksa kalk git şimdi 

beş parasız çıkmaz sokağa

geri dönerken yine incin

us pahasına haklandık derdi hep 

o gün masum yüzüme

güllerinde memleket kokan

hayran hayran ağıtlar söktü

anlatamadım derdimi sana Ülkü

bir türlü uslanmıyorsun

acı şıkır şıkır topuklarında

şimdi bırakalım bunları 

biraz yaklaş  aşktan söz et bana

mesela denizin ortasında

mayıs akşamında

yorgan yorgan mavili bir adamı

çekip göğsünden öptün mü

kavrayıp sıraca çiçeklerin tenini

sıra dışı sevişip esareti savdın da

uzun vadilere sarılınca

zirveyi çocukların eline saydın mı 

kır gerillası kahve gözlerinden

yaşları bir kez olsun

ırmaklar temiz olsun diye akıtıp delice

kıraç topraklara vakitli vakitsiz 

esirgemeden kalbindeki beyaz tayları

sinsice kendine ayarttın mı hiç

zor insansın anladım da

kar kuytusu duvarların ardına saklanma

birbirimizi biliriz kuzum artık çok geç

indir şu kinayeli yoksun perdeleri

yansın mestane yıldızlar çözülsün diz bağı

yoruldukça koşalım biz

g e c e u z u n

4 Ocak 2012