Ellerimde Kayıp

.

tutamıyorum ellerimden yazık ellerimde ayıp

geç farkedilmiş mutluluk gözlerinden 

açık seçik renkler düşüyor yine

kimliği sorgulanmayan duvarlar

ince ince uykularda büyüyor kendiliğinden

ne vakit bir ağaca baksak derinden

bir yaprağa bir kuşa bir ülkeye

bin ağacı yıkıyorlar ansızın gövdesinden

sınırları çizilmiş mavi yüzünde 

yaşlılık alametinde denizler sönmekte dünya

kimsenin kimseye yok borcu ölmekten başka

kapı aralanması bakışları 

elleri ayakları buz kesmiş dudaklarında

karanlık gülüşler karşılıyor çocukları

tüketiyor saati an be an sıcağı özlemiş avuçları

bulutları satılığa çıkarmışlar

ve dökülüyor neşeli bahçelerin kiraz yaprakları

temiz elbiselerini giymeye üşenmiş güneş

sabahın terinde bekliyor kırılan camları

ağır yükleri taşıyor pankartlar okuyun insanlığı 

herkes sorumlu biraz gecenin kirinden 

bekliyor kırılan canları yıldızlar

yıldızlar düşüp incinmek için bir yerimden

tokluğun verdiği rehavette zaman

yaralandıkça uyansam, rüya olsa bütün yaşanan

.