Kavil

.

rengi solmuş diye gökyüzünün üzülme Leyla

bu sendeki dar yorgunluğu belli

düşür ayaklarını usulca mavileşen suya

savunmasız yazgılar mı dudağına süzülen

boynuna asılmış kirli hasret

siyah beyaz zulüm yana yakıla üzülen

otur yanı başıma yalıncak dinle

gel de anlat geç kalmayı güne

ve susan bütün kuşlara cümle cümle

bulut doyduğun ekmek 

içtiğin deniz damla değilken bile

nasıl bir duygu yaşarken ölmek

arınmasız duvarlar bıraktı eski zaman

avuçları boydan boya çatlamış bir çocuğa

babamın karnında öldü yıllar sonra

kendine kıyameti koparan şehir

yoksa annem midir ağlayan güneşe

topraksız gömdüler telli duvağın dibine

geceyi savuran kurşuni düşleri

o dağdan bu dağa esen zülüftü şiir

görmüyorum nasılsa akrebin sakalında

terleyen bir tutam esareti

mahpus gözleri kahverengi miydi neydi

çamurlanmış ırmak dibi olduğumdan daha öte

üstelik yastayım sana keder eskiden beri 

avuçlarımda soluklan dolan gel saçıma

pervaneyim her nefeste göbeğini

kim bilir kime kestiğin deli divane bir aşka

insanı ölmüş dünyanın diye düşünme Leyla

bu sendeki har yorgunluğu belli

haydi

düşür umut ağaçlarını baharla kavilleşen suya

10Mart2012