Ağılı Yeşil

.

seyriyen ağaçlarım değil onlar

açık gitmiş gözlerim

yanık bir mektuba yarası sinmiş

savunmasız iki satır eskitir hep dünüm

ay uyutup koynunda saklı duran 

gölgemin karaltısında dağlar

inatla yama vurup hasreti aç çığlığa 

boya kendini ateşe yan

doyma/yan ölüm

üşüdükçe masumlaşıyor gece

alnı soyulmuş evler bırakıyor güç bela

ciğerine verem sarmış şehir

yemyeşil rüyaların kıymetli tiniyle

çekinmeden söyle gökyüzüne

yalın aşkı yazsınlar sadece

bir hücrede bin can uyutan yaşam hanene

ardından ince ince kan inceldikçe zulüm

seni hiç durmadan ağlayan anlar

20Mayıs2012