Muhammes ( Rintlerin Üstâdıyım )

Hislerimden kor çıkar hep, rintlerin üstâdıyım;

Güllerim çiyler tutarken bülbülün feryâdıyım;

Dağlarım sümbülle titrer, Şîrin'in Ferhâdıyım;

Kalpte kalmaz târumarlık, bağbanın maksâdıyım;

Dehre katran değse korkmam, bahçemin serhâdıyım!

Ellerimden nur sızar hep, kor düşürtür mevsime;

Çağlayan yıldızlarım meşk zerk ederler cismime;

Neylerim vuslat yığarken, köşk sererler taksime;

Kahrı yazmam, derde koşmam, cânı süzdüm takvime;

Söyleşir hep kalpte güller, neslimin imdâdıyım!

Şehre hüsranlarla girmem, kırparım mâtemleri;

İlhamın şevkiyle candan sarsarım meltemleri;

Sâkiler mecliste solmaz, sevk eder nur Cemleri;

Başlatır Mûhibbi derman, güldürür Hürremleri;

Bulmuşum ben nur gazeller, Bâki'nin evlâdıyım!

Zergerim hep nakşeder nur, kalpte tütmez sonbahar;

Meclisim hüsrânı sermez, cânı toplar bin nigâr;

Pertevim zerk ettirir meşk, gönle değmez kör nazar;

Elde yanmaz kaygılar hiç, nefsi sarsar Tanpınar;

Ufku etmem yerle yeksân, rıhtımın imbâtıyım!

Çağlayan Pervâne'yim ben, canda umman gizlidir;

Dağlamam nehrimde şeytan, tende derman gizlidir;

Gözlerimden neşve damlar, gözde ceylan gizlidir;

Elde sultanlar yanar hep, dilde destan gizlidir;

Gül dererken çâre buldum, şehrimin fırsâdıyım!

( fâ i lâ tün/ fâ i lâ tün/ fâ i lâ tün/ fâ i lün/ )