“Hatamla sev beni” diye arabeskvari bir nida ile sayfaları fethetmeye başlayalım imdi. Daha çok sevgiliye hitaben atfedilen bu sözcük grubu toplumun geneli içinde sarf edilebilir. Kaç kişi karşısındaki insanın kusurunu, yanlışını ya da herhangi bir şekilde var olan bedensel ya da zihinsel engelini görmezlikten gelir? Ekseriyet engelleri kişiler arasında engel olarak görüyor ve ne yazık ki öyle de davranıyor. Ülkemde farz edelim ki zihinsel engellisiniz. Allah sizin ve ailenizin yardımcısı olsun. Başka söze gerek yok diye düşünüyorum.

Bu toplum akıl sağlığı yerinde olan herhangi bir insanı bile deleyler.
            Allah akıbetimizi hayreyler inşallah.

“Sağır kime denir?” desem ve “Kendisinden bir şeyler isteyenin sesini duymayana denir.” desem çoğunuz utanırsınız. Bir okul vardı ilçemde; engelli çocuklarımız için hizmet veriyordu. Duyan var mıydı acep? Kimse duymak istemediği kadar sağır olamaz değil mi?

“Çocuğun neyi var hanım?” diye fütursuzca soran kadına.

“Down sendromu? Yani 47 kromozomu var.” diye cevaplar bir anne.

“Hııı bizde kaç tane var ki?” diye soru faslı devam eder.
(Sende fazla ama çaktırmıyorsun.) diye fısıldar anne.
“O da ne? Down sendromu?” diye tekrarlar Meraklı Melahat.
“Psikolojik…”tamamlayamadan lafını anne.
“Dove sabun markası değil mi?”diye patlatır lafı Meraklı Melahat.
“He, yıkanda kirin çıksın. Çok kokuyor ruhun.”der bizim anne.

Başka bir can sıkıcı, ayar bozucu diyalog ise aşağıdaki gibi cereyan etmiştir.
“Kadın bu çocuk neden böyle yabani?”diye seslenir Raziye Hanım.
“O hasta ablası, Otistik.” der annesi. “Turistik mi? Allah müstehakını versin emi. Turistik çocuk neden böyle kapalı olsun ki” diye kahkaha atar bizim Raziye Hanım.
“Valla hafta sonu ondan herhalde kapalı. Manyak mısın kadın?”der bizim sinir trafosu atan annemiz.

            Deli diye, topal diye, kör diye, anormal diye yaftaladığımız ve tahtakurusu gibi kuru bir hal ile onların hallerini acınacak bir durum olarak gördüğümüz müddetçe biz adam olamayız diye düşünüyorum. Onların da bizim gibi, sizin gibi birer fert olduğunu ve en az bizim kadar bu dünyada yer kapladıklarını ve bu yeri hak ettiklerini görebilirsek ve onlar için acımaktan öte daha güzel bir toplum yapısı hazırlamakla meşgul olabilirsek sanırım çok daha iyi olur. Yollarımızı onlara göre ayarlayabilirsek; kaldırımlarımızı, evlerimizi, iş yerlerimizi, parklarımızı, duygularımızı, düşüncelerimizi… Düşünen var mıdır bunları? Yoksa bizden uzak olsun anlayışı ile mi yatıp kalkıyoruz?

            Sahi engelli olan kim?