Kırık Pencere

Kırık Pencere

Anneciğim sussun içimdeki sesin

Kurumuş kuyuların gözyaşlarını uyandırıyorsun

Veda zamanları alev alıyor gözlerim

Gamzelerimde çiçekler kuruyor

Yanma derdin yaktırma artık kendini

Anneciğim, her gün avuçlarıma kor taşıyanlar yanımda

Aramasınlar

Yağmursuz çöllerin sellerinde adımlarım / Kalmaz izim

Kuş sesinden elbiselerim üşüyor

Kirlendi taziye evimde martı kanatları

Biriktirme günahlarını kıbleye doğru as derdin

Anneciğim, beni günahtan günaha atanlar yüreğimde

Duyuyor musun? Buldu beni sonunda çocukluğum

Getirdi koydu önüme kaybolan yıllarımı

Papatyalardan çaldığım birkaç beyaz düşüm daha kaldı

Rüyasız uykularımı bir çocuğun şapkasına gizliyorum

İçim acıyor saçlarını yolma derdin

Anneciğim,  beni yerlerde sürükleyenler gözlerimde

Birazdan çıkıp gel, bu akşam sana çok muhtacım

Çocukluğumdan bir demet kahkaha olsun yanında

Sen renginde şefkatler yetiştiriyorum taş üstünde

Cenazemde kelebekler ezbere şarkılar söylüyor

Darlanırsan ne vakit olursa olsun ara derdin

Anneciğim, beni dertten derde salanlar alın yazımda

Güneş toplayınca yüzümden eteklerini

Deli bir rüzgâr kırıyor bütün pencereleri

Her şeyini alıp götürüyor gidenler / bana kalan ben

Bir yalnızlık uykusu boğar gecelerimi

Üşürsen, yorgunsan, kalabalıklarda yitik/sen gel derdin

Anneciğim, beni pamuklara sarıp sarmalayan seven sendin

Nevim Karahan