İşte Bu Yüzden

Bir zamanlar

Yüreğin ağlamasına

Kırmızı

Damlasına saydamdır derlerdi..

Oysa

Aşklar kırık kalemlerden,

Sancıları siyah mürekkeplerden dökülüyor..

Ben yalnızlığın rengini hep siyah bilirdim..

Yanılmamışım.

Bugün

Kirpiklerimden dökülenler,

Fırtına mağduru yelkenlilerdir.

Alabora gecelerin yıldızı, kangren ellerin teri olmuyor.

Aşk mı ?

Gözlerimin objektifi bile ayar tutmuyor bu okyanusa.

Her yıldız sadece rüyada kayar,

Ama gönül çeşmesi hep en yüksek tepeden akarmış..

Gerçek şu ki,

Bugün kuru bir yaprak bile daha ıslak dalından…

Bahar kokan elde olsam da,

İmlasız ustanın yağmur dilinde,

Hüzün burcundan bir demet olurum ışıksızsa kalp..

İşte bu yüzden

Ne vakit

Ağlasa gökyüzü

Kucağıma düşer düşler, gözümdeki yaş söz olur.

Sonrası malum

Dilime bulutlar yıkılır,

Bir türlü söyleyemem yine rüzgarımın yönünü…

Bir zamanlar

Güneşe koştuğum  ogünler,

Güven duvarlarıma merdiven gerekmezdi..

Kelebeklerimi sadece zaman sobeleyebilirdi..

Martı kadar çığırtkan,

Bir vapur kadar gürdü sevinç seslerim.

Ne bir fırtına sabahımı uçurabilir,

Ne de bir kasırga bahçemi talan edebilirdi..

Oysa

Şimdi öyle mi ?

Buzun eridiği kadehte anoson kokuyorum.

Köşeli bir bardakta dudak izine,

Keman tınısında notanın gölgesine yaslanmak varmış bu gece..

Çok şey var aslında da,

Neyse

Dün bugüne borçlu değildi neticede..

Benimkisi

Tarumar yılların yorgunluğuna not düşürmek,

Silik izlerin ayak izine numara vermekti belkide..

Sadece numara vermekti.

Bülent KAYA

İSTANBUL - 23/01/2013