Onur Tezgâha Konmaz...
Gâye sözü bal edip,
bülbül gibi şakımak
Dizelerden tad alan, gönül cebine atsın.
Meziyet deseler de kalpte "niyet okumak"
İstemem böyle pâye; yerin dibine batsın.
Kimi, iblise satar, vicdanını, aklını
Çizer daha görmeden ciğerinin şeklini
Kimi, çoktan yapmıştır, cehenneme naklini
Aldırma, gülüpte geç; Hakk'ka havale yetsin.
Kendi günahkâr olan, kimseye vurmaz yafta
Rabb'imizin rızası, tövbe edeni afta
Hedef; edep bilenle, buluşmak aynı safta
Varsın, arsız sözünü her dem ağuya katsın.
Kimi, çamur atarak gönülleri yaralar
İmâ ile fitneye nice kapı aralar
Kimi, kara kalemle insanları karalar
Sabır güzel haslet de; sabırsız olan ne'tsin?
Gözü olan görüyor, ak desen de siyaha
Sebep aramak niye, işlenen her günaha?
Acından ölse insan, "onur" konmaz tezgâha
Bu çağda mübah deyip, satan olursa satsın.
Ey Gafil! Hiç kaçış yok! Toprak her ten'e sine
Kendine gel! Toparlan! Kâhyalık etme kine
Niyetin hasat ise, özen göster ekine
Bırak da şu İblisi, biraz azabı tatsın!
Mecit Aktürk
