Sensizlik Hüzzam Makamı

Bir hüzzam makamında yara aldı yüreğim tarafından
Nefesin uçururdu eteklerimi muzip fırtınalar gibi
Ellerin akşam güneşi değmiş denize kokardı
Ve ben martıların gözleriyle seyrederdim mavilikleri

Akşamları eve dönerken,çingene bir falcıya rastlardım
Ekmek alırdım fırının önünden geçerken,biraz da peynir
Komşularla selamlaşır,dergilere bakar,müzik dinlerdim
Herşey sıradan yaşanırdı ama ben hep ağlardım

Nedendir bilmiyorum
Eflatuni kederimdin
Giderdin ya hani aniden
Ben sensizliği ezberlerdim
Bensiz kalırdı dostlarım
Aklımı sana takardım
Nerdesin diye düşünür
Günlerce uyumazdım
Hatta yaşamazdım

Hayret...
//Ben sensizliğe ne zaman böyle alıştım//
Ya da...
//Beni sensizliğe nasıl alıştırdın//


Yasemin Göksel