Yürüyorum Kentine

yürüyorum kentine
sırtımda gölgeler
yürekte arbede
gözlerim düşüyor
gövdem yine harabe

direklere iliştirilmiş
arsız sokak tabelalarında

rüzgarlar sekiyor

kırılmaya yüz tutmuş gecede
inlemeler tekliyor

dallar uykuda
yapraklar ürkek
uyur uyanık
telaşlı ve titrek
ninnileniyor gövdesinden
ha düştü

ha düşecek

işte yine kör bir mızrap
esip biçti
sen düştün aklıma
ensemden bir dağ geçti

uzaklardan yanıp sönen ışıklar
ateşböceği tılsımında vuruyor geceyi
eğreti cılız ve korkak
tedirgin bir çalının menzilinde
taş kaldırımlar yalanıyor
ürkek paslı

nemli ve ıslak

bu şehrin kancık gecelerinde
olacak sandım bu sefer
yine olmadı
kör ol kader

morlaşıyor ayaklarımda vurgunlar
yokluğun içimde azıyor
iniyor göz kepenklerim
bakışlarım sızıyor

gün ağarıyor şimdi
karanlıklar çekiliyor inine
sen uyurken uyandırılıyor
bir ışık sürülüyor göğün mavzerine

gün boğazlanmış

gün kör
gün kulaklarını tıkamış

gün nankör

çocuklar uyanıyor
gölgelerinden seziyorum
kirli beyaz sabahlarda
yinelenmelerden beziyorum

egsoz kokuları gelip yapışıyor terime
bir rüzgar değiyor tenime
takılyor gözlerim tanıdık  buluşmalara
güneş çözülüyor etimde

sırtlarında acı

kursaklarında açlık

kuralsız boşalıyor karınca yuvaları
tek göz sığıntılardan
insan pazarlarına
vuruyorlar kendilerini oradan oraya
hepsi aç ve üryan
hepsi ilkokul çağında

gün sinsi

hasan polat