Asmin...

asmin gitme…

(31 ocak 2012 de aramızdan ayrılan sevgili Yasemin GÖKSEL’e…)

kulak ardıma sığınmış tek dal cıgaram gibi

öyle sessiz

seçeneksiz

öyle kimsesiz

senden beslenen kahpelik

damarlarında vampirleşir

pusu atar gecelerine

tünemiş omurgana

ölüm sıkar hücrelerine

nabzın uykularda

uykular it dalaşı suskularda


kanatların ürkek

kanatların kırık

kolların iki yana düşüyor

ellerin çığlık çığlık

yüzünde yorgun bir savaşçının

olgun gamzelerine emanet

eskilerden kalma tebessümü

yüzünde

bayramlardan kalma mahmur bir aydınlık

denize ay düşümü

düşlerin kuşatma altında

düşlerin yürür kudurur

düşersin bir kış günü

kar taneleri savrulur

toprak bir kez daha deşilir

31 den ocak vurulur

haberin var mı asmin

tenin buza kesmiş

sabahın seher vaktinde

serçeler konmuş pencerene

kapılar ardına kadar açık

zemheri üşüyor etinde

gözlerin düşüyor bir beyazda

eriyor bin tebessüm

tenin kara yere iniyor ayazda

bilirim yüreğin ateş altında

yüreğin yangın yeri

söyle asmin söyle

kime bu gönderi

bu el sallamak niye

ne demeli şimdi

hasan polat