Gidelim

bir yangında

can çekişiyorken kavgamız

göğü delerdi gök mavisi uçurtmalarımız

çığlık çığlığa yükselir

ablukaları yarardı feryatlarımız

ilmik ilmik örülüyorken kahpe bir aymazlık

çözülüyorsak nakış nakış

düşüyorsak çentik çentik günebakan çiçeklerinde

kulaklarımızı döven bir çığırtkanlıkla

tıskırılıyorsa harami sofralarında haraç mezat

ve kaderse zil zurna açlık

artık her dil lal

her bakış silik bir karanlık

ıslak kaldırımlar yalanıyorken

yolların bağrı deşiliyorsa postallarla

tank paletleri eziyorsa düşlerimizi

ve bölüyorsa geceyi bir iblisin ayak sesleri

artık yürekler kör sağır ve dilsizdir

varoşlar bulvarların esiri

karanlıklar devriliyor

ay ışığı göçüyorsa parkamızın yakasından

ve çekilmişsek riyanın çatalına

nişanlanıyorsak kör bir yalnızlığa

son sözümüz söylenmemiştir

gidilecek kentlerimiz var daha

daha ellerimiz çekilmemişken kavgadan

yüreğimiz bölünmemişken sevdadan

daha sıcacıkken koynumuz

başımız ipe çekilir

yargısız bir giyotinde sınanır boynumuz

söylemediklerimizle vuruluyorken kahpe puntolarla

puşt bir infazda çığlık çığlığayken

hala sesimiz meydanlarda yankılanmakta

ve hala yüreğimizde

amansız bir ateş korlanmakta

kahıra bileniyor avare avuntular

oysa

ne kadar vurgununduk

alaboralarımız kadar biz olan bu sahilde

tuzu terimizdi

mavisinde saklıydı gözlerimiz

bütün koyları suskunluğumuz kadar susardı

martı kanadı çırpınışlardaydı kollarımız

ılık gülüşü bir lodos atarken şamarını

savrulurduk meymenetsiz kıyılara

birbirlerini sırtında taşırken dalgalar

ispiyonlara bedel biçiliyordu

talanlardaydı süt liman meydanlar

çilingir sofralara mezeydik

kimsesizdik artık

sonbaharlarda yapraklar kadar

yalandaydı gözlerimiz

inkarda artık sözlerimiz

prangalar vurulurken dilimize

herşey düzmece bir senaryo

herşeyde tarifsiz bir hile

derimizi soyan bu geceden

zamansız vuran her heceden

rotatif dakikliğindeyken zaman

tekliyor artık yüreğim

gel can gidelim

gidelim bu şehirden

şiir ve yorum hasan polat