Yarına Daha Çok Var

yağmalanan düşlerin terkindeyim

perdesi yok

içine akıyor kanım

kelepçesi köpüren sularda

yurtsuz  bir türküde deviniyor sol yanım

aç sözcükler sofrasındayım şimdi

aşkına mülteci bir atlasta

seni anlatacak kelimeler kırık dökük

çözülüyor tespihimin taşları

yıkılıyor koca bir sözlük

ne kadar benzeşiyorduk oysa

ortaklaşıyorduk  aynı zamanda

dalgakıran bir limanda

ellerim sendin

yüzüm sen

yosun ve anason kokularında

bir şeyler eksiliyor gönül hanemde

bir şeyler var tamamlanası

ve bir şeyler çoğalıyor hüzün güncemde

bir şeyler var yıkılası

zamansız bir kir örerken penceremi

bak nasıl da daralıyor gökyüzü

önce cepheden düşüyor gözlerim

saçaklarına  tutunuyor  feri

sonra  yamacımdan süzülüyor  ay

boğuluyor içimdeki  çocuk

var gerisini sen say

meydanlarda sığ bir bataklık

yollar alabildiğine dar

gün kendine ağarıyor

umudunu tüketme ey sevgili

yarına daha çok var

gün geceye döndü

gitme ne olur

bari şunu al

belli mi olur

hasan polat