Adam Ve Kadın 2

     “Bazen sözcüklerin söyleyemediğini sessizlik söyler”

     Adam;

     Zamana geç kalan fısıltı

     Emanet bir ömre hüküm giydirdi

     Erkeklik onuruyla gerdi göğsünü

     Parmaklarından üşüdü kelimeler

     Ve yüreğinden kaçıştı bütün gerçekler

     Dilini terbiye etti

     Sessizliğiyle

     Kadın;

     Bilmeden sessiz duvarlara

     Siluetini çizdi aşkın senelerdir

     Kirli bir yüzün terennümünde

     Hezeyana kapıldı sessizce

     Ayak parmakları ucundan aşırdı

     Dudağının kenarından geçen gülüşleri

     Anlamadı hiç kimse

     Adam;

     Güneşi tuttu elleriyle

     Evrenin her köşesini aydınlattı gözleri

     Kızıl bir alevin ortasında

     Yeniden atmaya başladı kalbi

     Elinde kalan hayat tortularıyla

     Yaşam öyküsünü yazdı yeniden

     Kadın;

     Açmayan kadın çiçeklerini

     Çocuk gülüşlerine adadı

     Kadınlığını feda etti zamana

     Bedenini  

     Kalbini

     Murat’ın gözlerinde demlerken baharı

     Işıksız odalarda doldu doldu

     Ağladı …

     Âdem Efiloğlu

     Not:

     Ansızın kalbini açtı bir aşka

     Diyordu hayat bu bu ise başka

     Seninle olsaydı ezelden keşke

     Hasreti kalbine bağlarken kadın