Rakkase

Çekti kılıcını yelkenler fora

Başka bir âlemde yüzerken gemi

Kıyamet kopardı üfledi sura

Geldi hesap günü dolmadan demi

Usta dedik saydık haddini aştı

İhtirasa düştü şaşırdı kalem

Yersiz iftirayla dimağlar şaştı

Sabrı kuşanmışım duysun el âlem

“Çömezsin” dedikçe sineye çektik

Esirgedik sözü doyduk sükûta

“Şiirden anlamaz, bilmez yürek”tik

“Adi bir taş” dedi süslü yakuta

Ayakları yerde başı semada

Demir atmış sanki arşı alaya

Kibir haset gırla dosta imada

Şerrinden sığındım yüce Mevlaya

Savları bilgelik, huyu agresif

Sözleri argodur edep fakiri

Bohçası zan dolu, tavrı muhalif

Sohbet masasında nefsin esiri

Aşmış ya bendini şöhret sahibi

Muammaya çıkmış mimlenmiş adı

Allameyi cihan, olsa talibi

Burnu bulutlarda, hükmeden kadı

Katılaşmış kalbi benliği sevmiş

Dostlukta fukara yolu desise

Sorsan kendisine “âlemde dev”miş

Kimlik sahasında kıvrak rakkase

Çerçöp arıyorken duru bir suda

Görmez gözündeki koca merteği

Avcı edasıyla yatar pusuda

Kalbe nişan alır paslı tüfeği

Hiciv deryasına dalarken gemi

Şer dilemez gönül, kaldırmaz doğam

Bu sana nasihat son sözüm emi

Sözü pişirmeden söyleme ağam

Menderes Oyanık

10.11.2009

Hiciv yazmayı sürekli belden aşağı vurmak ve küfretmek zannedip aslında edebiyatı

Katledenlere ithaftır