Kimsesiz Ve Beceriksiz Olmaya Çalışan Adam

Kimsesiz gibi olmaya çalışırdım
Öyle bir girerdim ki kahvelere
Bakarlardı meraklı gözlerle
Çay isterdim sessizce
Herkese ''Usta'' derdim
Çaycıya, memura, bakkala ve hatta
Çocuklara bile.
Yaşamak konusunda çıraktım belki de.
Çıkardım gezerdim
Paltoma sıkışırdım
Yüzümü kimseye göstermezdim
Uzaktan birisi çağırırdı
Dönüp bakmazım bile
Kimse tanımasın isterdim beni
Birisi gelirdi karşıdan
Buz gibi gözleriyle beni süzer
Sonra başını sallayarak
Selam verirdi.
Öyle sinirlenirdim ki
Yüzümü kaçırdığım halde
Beni nasıl tanıdı diye.
Bakardım yerlere
Her yer çamur çaylak pislik
Düşünürdüm o adam
Nasıl belediye reisi diye.

Ama soğuğu seviyordum
Mevsimi ve seni...

Sabahları güneşi görünce
Yüzüm aydınlanırdı.
Bu kez barışıktım kendimle
Yüzüm gülerdi hep
Sonra namussuzun biri gelirdi
O masum gülüşümü söküp alırdı
Bütün gün ciddi gezerdim
Bir çocuk görürdüm okuldan çıkışta
Gözleri meraklı, elinde çikolatası
Parmağıyla alıp yerdi
Sonra bana bakardı
Gülerdi ağzının bulaşığıyla
Bende gülerdim

Hem de kahkahalarla...