Gül Kokulu Islaktı Saçları Aşkın

Karanlık dağlarda münzevi yalnızlıktı muradım

her şeyden uzak

gözlerime yıkıldı kirpiklerim

sen ve ben zamanı ellerinden tutsak

muştucu sarmaşıklar çıkar

yeşil beyaz her iklim

sevda ürkek sevda tutsak

ta ezelden böyle kokarmış toprak

her şeyi nâfile yarınlara ötelemişim

ayak sesleri yükseliyor her yolcunun ardından

soluk benizli kızlar çekiyor patiska perdeleri telaşla

gözlerin gözlerimden düşüyor ellerinden ellerim

bir melek elinde üşüyor

ruhuma giydirilen bedenim

her daim dağa taşa adını söyledim durdum

sana döndüm senden sana geldim artık son mevsim

her şeyi nâfile yarınlara ötelemişim

bende mi içimde yaşayan huzura çıkma sırası

hani papatyalar takacaktım

saçlarına altın sarısı

düşecektim sinene bir çiğ tanesi gibi

son karanlık yarısı

bende mi bende mi yoksa

 içimde yaşayan huzura çıkma sırası

guruptan dökülüyor gün ışığı vuslatın sesi

gönlümü kuşatıyor renksiz harâmîler

eksiğim, gözlerine uğramadığım

kapını yoklamadığım gün

penceremi okşuyor sultanı yegâh

şehnaz-pûselik ağır aksak semâîler

gerçek mi senli düştüğüm yasaklı rûyâ

say ki bir sıcak yaz günü

salgın bir söğüt gölgesi

dilinde sonsuzluğun güftesi

kalbinde sürûr gönlünde niyâz

dolaştım, gül kokulu ıslaktı saçları aşkın

uyudum uyudun biraz...

İbrahim ÇAM

21.10.2009 - TURHAL