Öfkelenince Neden Bağırırız?

            Hintli bir bilge öğrencileri ile gezinirken, Ganj Nehri kenarında birbirlerine öfkeyle bağıran bir çift görmüş. Öğrencilerine dönüp “insanlar neden birbirlerine öfke kin ve nefretle  bağırır ? Diye sormuş. Öğrencilerden biri “çünkü sükûnetimizi kaybederiz ÖFKE GELİNCE MANTIK İŞLEMEZ AKIL GİDER.” deyince  ermiş: “ ama öfkelendiğimiz insan yanı başımızdayken neden bağırırız ? O kişiye söylemek istediklerimizi daha alçak bir ses tonu ile de aktarabilecekken niye bağırırız?” diye tekrar sormuş.

               Öğrencilerden ses çıkmayınca anlatmaya başlamış: “ İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır kalbin etrafına şeytan kin ve nefret duvarı örer. Bu uzak mesafeden birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilmek için bağırmak zorunda kalırlar. Ne kadar çok öfkelenirlerse, arada açılan mesafeyi kapatabilmek için o kadar çok bağırmaları gerekir.”
            “Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur? Birbirlerine bağırmak yerine sakince konuşurlar, çünkü kalpleri birbirine yakındır, arada mesafe ya yoktur ya da çok azdır. Peki, iki insan birbirini daha da fazla severse ne olur? Artık konuşmazlar, sadece fısıldaşırlar çünkü kalpleri birbirlerine daha da yakınlaşmıştır. Artık bir süre sonra konuşmalarına bile gerek kalmaz, sadece birbirlerine bakmaları yeterli olur. İşte birbirini gerçek anlamda seven iki insanın yakınlığı böyle bir şeydir.”
               Daha sonra ermiş öğrencilerine bakarak şöyle devam etmiş: “ Bu nedenle tartıştığınız zaman kalplerinizin arasına mesafe girmesine izin vermeyin. Aranıza mesafe koyacak kin ve nefret içeren kırıcı sözcüklerden uzak durun. Aksi taktirde mesafenin arttığı öyle bir gün gelir ki, geriye dönüp birbirinize yakınlaşacak yolu  dahi bulamayabilirsiniz.