Sergüzeşt

/

yüklemleri diyorum

tek başına yüklenir gidersin

devrilmiş cümle başlarında apansız

ne kadar hüküm giyerse beyaz

işte öyle ışığını çalar ayna

bir o kadar daha düşersin bu yaşamaksa

isimsiz bir sevincin ardı sıra

güç bir sebat içindeyim 

ne olur anla beni siyah 

katli vaciptir yalnızlığın ama...

tarihler oyuncak bebekler 

elime sayılmış sarı saçları güzel yüzleri var

ömürleri benim elimde biliyorum

ama onlar da benimle oynar 

kendini tekrarlayıp duran 

şarkıları çalar radyolar, duymuyorum

takvim yapraklarına tutuşsun ateş

sürülmüş kötü izler akıtsın ay

duvarsız evlerden ırak 

kalmış hayalinde sayıklayan pencereler 

su olsun bırak

yanan çiçekler aldım bugün kendime

iliştirdim birazını annemin resmine

birazını göğsüme sakladım

sırf sen istedin diye 

bu bir çeşit sevme bilmiyorsun

yağmuru unutma

aslan gürlemesi biraz acıkması göğün 

bilmediğimiz yüz ölçümünde hüzün 

esrarengiz ve uzak şehirler

böyle iyiyiz der gibiler oysa

köhne maskesini çıkarma kıtaların dostum

öylece dursun

yoksun kadınlar baladı hep böyle

hayali büyüdükçe küçülürüm

hayli zayıflamış kirpikleri tak gözüme uçurum

öylesine uzun tutsak ki an saniye 

şaşarsın bu ne kör düğüm

neden böyle ağaçlar çizdiğimi bilmiyorum 

taburenin ayağına inan

asil bir duruşu var çünkü balkonda tek başına

herkes cesur sanma rüyadaki kadar

yeniden uyanman için özellikle sabaha

kesilmeyen bir düş daha göreyim, uğra

bir mektup bırakırsın suya hatta

yerine ulaşsın, açılsın

acıtmasın istersin ama...

başımı koydum ayağının ucuna 

güvensiz güneşler açıyor yamalı perdeler

ahdım var ısıtmasın nehirler 

ben sarhoş olmadan aşkı

göçen kuşların ayininde kesip saçımı

atacağım koca koca binaların üstünden

sanmıyorum kader veya keder şimdi ne fark eder

/