Ur

/

yusufcuğun rengine yürüdüm

sabahın su zamanı

başka dünya başka çöl bu 

ne denir aşk ölmüşse içimde

gül demir sürür gün be gün

kapatıyorum gözlerimi 

son dokunma 

bir yanım ateş üşür öbür yanıma

son şehirde alışır çocuklar 

her türlü acıya

aydınlık inzivada bir süreliğine

yenilmişsek yenilmişiz işte

an olur en onulmaz yerinden

mavi çizgiler döşer elimiz göğe

sabahlığını sarar hüzne

sarılır sıkıca kadın öpülür hece

başka olur izbe kelebeklerin dansı

ağarır güneşle birlikte

mumların ışık soyundan olmayan duası

ne denir 

savunması yarım

avunması oyunların siyah

geçtiler üst üste ve alt alta

gömülmüş mabedine zaman

aynadan doğan nehir

yakmıyor eteklerini aman 

dudaklarından akmayan kızıl zehir

kağıt masum denir

kalem sandığın kadar beyaz

batmışsa kuma dünya kalsın yerinde

çağırma geri kimseyi 

kimsesizken gölgeler de çürür ben

saçlarında bu

har utanıyorum senden insan soyu

yüzünü öne her eğdiğinde

/