Can Havliyle

Sevdiğini kaybetmişti, perişandı

Gökyüzünü çalmıştı biri üzerinden, çıplaktı

Gül yüzünü almıştı toprak, yalnızdı

Bir kahretti o kadar olur

Her yer kahır kesildi herkes kahroldu

Perişandı çıplaktı ve yalnızdı

Kaderine küfretti.

Aleme kahretti.

Bir akşam vakti kapandı gül yaprağı gibi

Kabuğuna çekildi kimsesizliğin

Derinden derine sustu

Sustalı bir suskunlukta kustu

Her taraf pustu!

Sessizliğin limanına demir attı

Gemileri düdüklerini çalmıyordu

Güvertesinde hayal kırıklıkları vardı

Can kırıklıkları, cam!

 Çürümeye terk etti duygularını

Milli sulara akıttı gözyaşlarını

Duvarlara anlattı derdini

Sonra sağırlığa vurdu kendini, lallığa…

Okyanusları hüzne buladı

Mavilikleri karaya bağladı

Balıklar verem oldu öldü onun derdinden

Martılar haram oldu öldü onun şerrinden

Ağlıyordu durmadan

Bardaktan boşanırcasına yağan yağmura benziyordu

Gözyaşları…

Testiden sızarcasına akan suya!

Bacadan tüten duman

Pencereden giren rüzgâr

Figanını taşıyordu uzaklara

Misafiri oluyordu cümle âlem bu acıya

Ne Yakup hüznü buna benzerdi

Ne de Eyüp derdi

Ruhu baştanbaşa saran yaralara merhem kâr etmiyordu

Tampon olmuyordu hiçbir pamuk içsel kanamalara

Tentenesi acıyla işlenmiş bir kanaviçeye benziyordu

Istırapla dokunmuş bir el işi halı gibiydi

Sevdiğini kaybetmişti

Kör olmuştu insanlara, görmüyordu kimseyi

Bir boş hayale zıpkın atıyordu, koşuyordu ardından o hayalin

Yetişemiyordu kavuşamıyordu ulaşamıyordu

Çaresizliğin mekânında masa kurmuştu

Çerez niyetine ömrünü tüketiyordu yok yere

Hesap ortadaydı

Giden gitmişti etiyle kemiğiyle; ruhuyla hayaliyle

Ez cümle her haliyle…

Kalan kalmıştı etiyle kemiğiyle; ruhuyla hayaliyle

Ve can havliyle…