Mirime

Sen açtın kilidini şu çelikten kafesin

Yüreğimi göğünde uçarken buldum Mirim

Goncaları gül eden seher yeli nefesin

Harabe bahçe idim mis ile doldum Mirim

Bir hikaye başladı yüzüme baktığın dem

Kelimeler dirildi kalem şiir doğurdu

Günahların rahminde aşkı bulunca adem

Melekler vicdanını elleriyle yoğurdu

Sanki bütün renkleri almıştın avucuna

Bir katre gülümsedin kainata renk geldi

Güneşi koymuş gibi parmağının ucuna

Yüzümü sana döndüm ruhuma ahenk geldi

Hasret dediğin de ne, bize zemzem suyudur

Yollar seni söylerken adım adım saydığım

Kah gülüp kah ağlamak; bu feleğin huyudur

Sensin Kehf uykusunda gözleriyle aydığım

Iraklar yakın olur gönül gözün açıksa

Nebulaları aşmak bir adımlık yol gelir

Kıtlık olsa alemde tüm insanlık acıksa

İçinde sevgi varsa zerre bile bol gelir

Gün gelecek senin de bana çıkan yolların

Türlü çiçekler ile neşelenecek Mirim

Açılacak ummanca o küçücük kolların

Vuslat bir gün hicranı elbet yenecek Mirim