Hoşça Kal Sevda

Senin sinende yanardı ruhumun ateşi

Tuzun dökülürdü ışığa bulaşan tenimden

Horlanırdı körüklenen nefesim

Alev saçlarda yakarak oksijenleri

Değme desem bağrıma

Gönüllü kurbanındım

Harını harın alırdı

Tuzumu suyun

Şehla bakışlarını sürerdin gözlerime

Bakışların aklımın eksen kayması

Evreni kuşatırdı renklerin

Parmaklar halvete gergef dokurken

Âlem boyanırdı renk cümbüşüne

Bir şiir intihar ederdi vuslatın arifesinde

Ah kadın;

Dokundukça kana kızıllaşan aklımda

Derin infiallerim vuku bulur

Bedenin gözlerimin çekilme mesafesi

Dokunulmak kadar yasaklı

Dokunmak kadar davetkâr

Şaşardı heveslerimin pusulası

Mis kokulu bahçende gezinse ellerim

Dolgun başaklar olurdu sermayem

Sol yanımda devinirken kalbin

Çiçekler zehirlenir tatlı gülüşünden

Ölümü feveran eder bezgin ruhum

Rüzgârın nefesiyle demlenen

Salınışında ırgalanır saçların

Kelimeler aşırdım kalemimin ucundan

Hohladım satır aralarındaki gizemi

Kaçmadı dokunuşlar aşkın ikliminden

Ah kadın;

Dokunma yaralarıma

Beni bin kere öldüren aklım

Oyunlarının peşinde yine

Küçük kız çocuğu olur ağlak gözlerim

Ve kemancı çalar en acı konçertosunu

Hoşça kal sevda…

Âdem EFİLOĞLU

Not:

Şimdi  tüm şiirleri yokluğun süsleyecek

Kalbimin kadrajını özlemin besleyecek

Yaşadıkça içimde harlanacak özlemin

Yine de hatıran var sırrın vermem söz yemin