Yalnız Ağaç

Gömülmüş sün derin suların tabanına doğru,

Salmışsın köklerini, beslenmek ister gibi,

Sarılmışsın toprak ve taşlara,

Bağlanmışsın,

Tüm aşkını vermişsin,

Ama o terk etmiş seni,

Bırakmış…

Köklerinden ellerini çekmiş,

Unutmuş seni.

Bırakmış öyle mi?

Parmak uçlarında hissettiği

Tüm tenine verdiğin güzelim günleri,

Ayrılmışsın bir limandan

Yarı çıplak yelkenleri suya düşmüş,

Gün ışığına hasret,

Besleyemez olmuş o topraklar seni,

Bakmaz olmuş artık yüzüne,

Kırışmış gözaltların,

Dudakların buruşmuş,

Boynunda izler bırakmaya başlamış yaşlılık,

Aslında uzak değilsin mutluluğa,

Yakındır

Elini uzatsan,

Belki dokunacaksın parmak uçlarında.

Ama o kadar yalnızsın ki,

Ulaşamamışsın, kimselere duyuramamışsın sesini,

Yalnız kalmışsın kendi içinde,

Yalnız bir toprak,

Yalnız bir ağaç gibi.

Köklerin taşlara değirmen taşı gibi,

Sürtüne sürtüne işlemeye çalışmış.

Bırakmış tüm benliğini onlara,

Yalnızlığını vermiş,

Hasret kalmış,

Dudaklarından dökülen yârin,

‘’Neredesin’’ sözlerine

Bırakmış yârin ellerini,

Vermiş umutlarını bir taşın,

Topraksı bedenine.

Saplamaya çalışmış,

Bir mızrak gibi.

Artık yalnızlık,

Ölüm hançerleri olarak

Bedenine saplanırken

Anlatmayı beceremez olmuş,

Terk etmiş tüm sevdikleri,

Yalnız Bırakmış,

Hani biz birdik demiş,

Çevresindeki ağaçlara,

Hani biz birdik demiş,

Orman gibi,

Nefes alacaktık hani kardeşçe sine,

Neredesiniz şimdi

Bırakmış tüm umutlarını,

Karanlık bir gölün,

Derin bulanık,

Yosunlu taşlarına.

Su çekilmiş bedeninden

Nefes gibi,

Terk etmiş onu,

Kırılmış tüm umudu.

Hayalleri dökülmüş sulara,

Yaprak olmuş umutlar,

Savrulmuş rüzgârla

Gölün gri kumlarına,

Dalgalar sürüklemiş,

Tüm hayallerini,

Ölüm uykusuna…

                     İbrahim ÇETİNER