Sızlayan Zamanlar

Gökyüzü  kuşatılmış  yeryüzünün  ardından

.

Öyle ki ; gökkuşağı hep  gri

Ve  kuşlar  menzilinden  habersiz  uçmakta

Gemileri  yakanlar  küllerini  avuçlarken

Kelepir  yeminleri  püskürten  ağızlar

Açtıkları  yaraların keffaretini  ödemekte

Beyazın  siyahı  kıskandığı  bir  cümbüşte

Asıl  dururken gölge  kutsanıyor

Bir harf  ile  başlıyor  yangınlar

Her  kelime  sayısız bir anlam yükleniyor

Ve  nabzı  yavaşlıyor dar’ul  acayip  dünyanın

Kıyılara  vururken  sloganlar

Karanlık  aydınlığa  gebe kalıyor

Harsız  ateşler  son  demini yaşarken

Daha bir çözülüyor  gömleklerin  düğmeleri

Soyunur  insanlar ölüler gibi  bütün korkularından

Ve perdesi  açılıyor  derinlerin

.

.

.

.

.