Umutsal Feveran

Kasım uykusuzluğunda

Zamanın paslı makası kesmemiş içimizdeki o körüklü yangını

Bekleyişin engelli yollarına taş örerken biz, 

Bir rüyanın ortasında ansızın uyanmışsız o kilitli kapılardan. 

Gözler, eski bir kitabın arasında unutulmuş 

En maziye adanmış Umutsal iz 

Dokundukça ruhun parmakları

Bütün takvimler yaprak dökümünden vazgeçmiş

Şimdi burada

Ayrılığın o keskin bıçağı unutmuş keskinliğini, 

Bilinmeyen hangi rüzgâr attı bu limana kırık döküm teknemizi, 

Ama göğsümüzün kafesinde çırpınan o yabani kuş, 

Şimdi avuçlarda susuyor. 

Kavuşmak dediğin, 

Gecenin en koyu katmanından süzülüp gelen 

Kozmik bir mucize değil mi zaten?

Hadi, çözülsün dillerimizdeki o uzun sükûnet,

Yılların omuzlarımıza bıraktığı tozlu kederi 

Bir çırpıda üfleyip gökyüzüne. 

Yarım kalan bir cümlenin en güzel noktasında, 

Yeniden ve ilk defa umutla akmaktır yaşamak