Kime Deyim Sevdiğim

Gün gelir, güz yangını söner şehrimizde

Açar pınarlarını yüzümüze sema

Uyanır dehlizlerde dalmış mutluluklar

Sen gelirsin aklıma

Boğaz’da nazenin çiçekler; rengarenk aşk

Ve rüzgarın sesi okşar uykumu gece yarısı

Rüyalar seni söyler

Seni söyler hüzzam makamında bir şarkı

Gülersin;

Kah duvarlarında odamın

Kah aynada gözlerime

Söyle; o zaman kime deyim: Sevdiğim

İçimde telvesi geçmiş günlerin

Ağır ağır çekildi penceremden güneş

Ben pencerende kaldım

İstanbul tutuştu bir günahın ateşiyle

Tutuştu sol yanımda bir saray

Sakladım yüzümde parmak izini

Solmuş esvabında rengini huzurun

Sen gidiyorsun ya hiç yokmuş gibi

Ayak uçlarımda kırçıl sokaklar

Gökyüzü telaşında bir ölümün

Şimdi birden durursa zaman

Gelinlik kızlar tutarsa elinden gönlümün

Avuçlarım özlerse ellerini

Söyle, kime deyim: Sevdiğim

Ah ömrümün çiğdem mevsimi

Bu kızıl ufukta bir mezar mı var

Bütün kelimeler efkar

Bütün şiirler nalan

Kaldırırım İstanbul’u altından aşk çıkar

Dirilirse yüzünde sevdanın tebessüm

Söyle, kime deyim: Sevdiğim

Bütün çocukların elinde al-yeşil elveda

Gittiğin yerlerde bayram

Zafer taklarıyla sana

Hoş geldin desin ayrılık

Gün gelir, güz yangını söner şehrimizde

Açar pınarlarını yüzümüze sema

Uyanır dehlizlerde dalmış mutluluklar

Sen gelirsen aklıma

Söyle, kime deyim: Sevdiğim