Akşam Olunca

Yaşamın aydınlığında saklanan hüzün,

Belirir siyah bir elbise içinde

Akşam olunca.

Bütün duvarlar adını çağırır,

Tutar ellerimden aynalar,

Söylenmemiş ne kadar şarkı varsa

Kulağımda sur sesi…

Bir yudum su, masanda aynı çiçek,

Aynı film oynar televizyonda…

Aksi olmamışlığın

Sessiz ve kara, gözlerinde gecenin.

Bir ürperti hatıralarda

Ben susarken.

O çılgın çocukluğun

Nazenin bir yalnızlıktır kucağımda.

O metruk tavan arası umut

Sol yanımda.

Bütün yarım kalan aşklar adına ölürüm

Akşam olunca.

Ve gülerken

Yüzümde koca bir İstanbul tutuşur,

Sokak sokak yanar ayak izlerin.

İçimde bir kuyu ;

Soğuk ve derin,

Sonsuza açılıyor gibi

Sen annenin koynunda uyurken

Yenice sevdaların neşesiyle…

Akşam olunca

Yeniden okunur hikâyemiz

Yağmurlu bir yüzün çizgilerinde…

Nedamet şakaklarımda yağlı bir kurşun.

Keşkelerimden usanır beynimi kemiren ur.

Sonra,

Bütün madde uyur akşam olunca…