Dur Vefasız

DUR, VEFASIZ!

Sürç-ü lîsan ettim diye çekip gitme kaş çatarak

Vefâlı yâr bildim seni; alay etme "öl" diyerek.

Seven kalbi üzmek niye, yüreğime dert katarak

Dur, vicdansız! Kaldır beni! Ezip geçme; "yol" diyerek.

Kırma hemen kalemini; söyle! De ki "şudur suçun"

Gül toplamak bedel olsun, kaf dağından, senin için

Gönlümde taht hazır iken; kırıp dökmek, inat niçin?

Zehir sunma insafsızca; "derde devâ", "bal" diyerek.

Yol yakınken vazgeç derim; sokma nefret, kin araya

Dile destan bir sevdayı, gel, döndürme maskaraya

Şu âlemde ölüm hariç, çare varken her yaraya

Son kez olsun, affet beni; gül yüzüme, "kal" diyerek.

Dilde hecem kasvet dolu; sitem düştü vâveylâya

Hayallerim vurgun yedi; hüzün aktı son şuâya

Zevk-ü sefân hiç dinmesin; buyur, bekle! Kal salâya

Üfle, dağıt...Aşktan geri, kalan neyse; "kül" diyerek.

Yetmediyse diz çöktüğüm, gözde yaşım, bunca mihnet

İşte kapı! Hiç durma git! Vermem artık sana zahmet

Değil mi ki sabredene büyük nimet her musibet

Kırsan dahi üzmem seni; "Allah'ından bul" diyerek...

Mecit AKTÜRK