Aşkın Ölümü

İsmini  verdim yüreğime sonra böldüm ikiye

Atışları sen sen diye, neşter vurdum hepsine

Hasat ‘a başladı Azrail orağı ile

Çığlık çığlığa  İntihar etti duygular

Aşk onur gurur kin ve nefretler

Boğaz köprüsünü aratmadı sedyeler

Gözlerden inen yaşlar, alından sızan terler

Kurumuş dudaklar, morarmış soğumuş cesetler

Teneşir taşında başladı görevim

Biriken kirlerden arındırmaktı derdim

Arafın kapısını bekleyen nöbetçiydim

Ben gassal mutlak gerçek ise ölüm

Sıcak suyla akıtıp dünyevi pislikleri

Yayılır lifafesi sarılır sünnet kefeni

Ey Rahman ölüler için mağfiret et

Kelebek’in kanat çırpışında ahiret

Susuyor yüreğimin hezeyanı

Duymuyor haykırışları ölü yakınları

Faili meçhul bir aşkın kurbanı

Sol yanım huzurla uğurlandı

 Songül Bulut