Aslında Tedirginim Kalışlarına

Tedirginim kalışlarına, bir yudum suyu kana kana içmene tedirdinim yarim. Pazartesiden cumartesiye kadar pervasızım gözlerine, hüzünlü ceplerimde bıraktığım borçlar, el konuldu şiirlerime, devrik cümlelerime saçılan bir sürü rivayet, hangi masalın kahramanısın sen? Kimin prensisin? Bir sürü öykü dilimde bozguna uğramış, sessiz harfler ırmağı, ünlüler çoğalıyor “sen”  derken. Kör bir noktada paslı dudaklar.
Hayır, hayır...Söyle yalnızlığım gerçekten tedirginim kalışlarına, içten dinlemelerle yorgunum gitmeye...Dudaklarından az öte bir yerde , bakışlarında öfkeli yağmurlar. Dökülen yıldızlarım, cevaplayamadığım sorular, duyulan hadiselerle aşkın geçikmiş mutluluğu, son tren çığlığında İstanbul gidiyor. Ve gündüzleri en mavi yanlarımdan dökülüp gidiyorsun.