V/an

V/AN

Daha tutacağın minicik eller vardı

Avuçlarına dokunacağın..

Gülümseyeceğin gözler vardı

Tel tel ışık ışık..

Dökülecekti belki de dilinden

Nice güzel/ tatlı sözler...

Sen bir sarsılışla ebediyete göçerken

Ne sarsıntılar bıraktın geride..

Ne zelzeleler/ne çırpınışlar oldu

O körpecik yüreklerde

Göz yaşları kurudu/küle dönmüş annelerde...

Yollarında ayak izlerin yok artık

Gençlik yüzlü lojmanın tarümar..

Kalemin kırılmış/defterin dağılmış

Oradan yere k/ayan

Garip bir kaç isim kalmış...

Ruhumuzun derinliklerine işledi acın

Fotoğrafta üşüdü/gözkamaştıran c/anın ..

Bir can ne de çok hikaye idi

Toprağı kanatan/ tırnaklı Hece idi..

Çekip yolmaktı and'ın /cehalet perçemini

Delmekti karanlığın / en derin köşesini..

Kelebek kanadında/taşırken

Bir tutam sevda

İnce bir çizgide yol aldı

Kader denilen usta…

Ağıtlara yoldaş ettik

Sakladığın gülüşleri..

Tabutlara kondurduk

Vuslat yüklü hasreti…

Kıvrılıp giden yollar

Uzun imiş ömründen

Özlemli ayrılıklar

Yakmış b/izi derinden...

Tomurcukken/ goncayken

Koyup gittiniz bizden..

Bıraktığınız filizler

Arkadan açan  güller

Unutamazlar s/izleri

Anar içten...

Ve Derinden...

Nilüfer ZONTUL AKTAŞ

Ekim/2011 Van depreminde hayatını kaybeden öğretmenlerime yazılmıştı..

Mekanınız cennet olsun..