Edebiyat ve Kültür Platformu
Keşke...
Ruhumdaki inatçı rüzgarları penceremden dışarı salmayı öyle çok isterdim ki !
Yine bir geceydi gölgesinde ağrılar büyüttüğüm;
Karanlığın kementleri boğarken gün ışığını,
rüzgarla işbirliği yapıp alıp götürselerdi hüzünleri diye dualar ettiğim…
O gecenin gölgesinde hala peşimden geliyor hüzünler,
bırakmıyor yakamı.
Ne yapsam ne söylesem gitmeyecekler biliyorum…
…………
Geç kalmışız mutluluğun çayırlarında koşmaya,
birçok şeye geç kalmışız işte.
Zamanında veremediğimiz kararlar büküyor boynumuzu
ve “keşke” diyoruz,
“keşke biraz cesur olsaydık hayata karşı”.
Her vurduğu darbeye “Eyvallah” demeseydik de direnseydik,
kendimizi acıtmasaydık hep,
biraz da yüreğimiz için yaşasaydık keşke...
Ve Sen…
Güçlü bir insan portresi çizdin ya hep,
senin ağlamaya bile hakkın yoktu insanların gözünde.
Öyle değildi ama,
bazen saçının okşanmasını isteyen,
bazen şımarıklıklarıyla etrafını neşelendiren küçük bir çocuktun oysa.
Hiçbir yaşın yükünü taşıyamadın omuzlarında
hep incindin, hep kırıldın o taşlı yollarda.
Güçlü görünmek için taktığın maskeleri çıkarttığında,
yaşadığın iç çöküntüleri öyle acıttı ki canını.
Kendi ırmağında boğulan hayatları gördükçe,
duydukça zamanın hapishanesinde çekilen “Ya Sabır” ları,
bu yolculukta varacağın menzili anlatabilir misin bana..?
Göz altlarındaki çizgiler mi,
yoksa yüreğindeki derin yaralar mı şahit yaşanılan hengamelere, söyle…?
Söyle;
Yaşamın denizlerinde daha kaç vurgun yiyeceksin,
daha kaç acı resmedeceksin tuvaline..?
Sen,
kimin için hayat
kimin için ölüm istediğini
çok iyi bilmelisin…
Yine bir geceydi gölgesinde ağrılar büyüttüğüm;
Karanlığın kementleri boğarken gün ışığını,
rüzgarla işbirliği yapıp alıp götürselerdi hüzünleri diye dualar ettiğim…
O gecenin gölgesinde hala peşimden geliyor hüzünler,
bırakmıyor yakamı.
Ne yapsam ne söylesem gitmeyecekler biliyorum…
…………
Geç kalmışız mutluluğun çayırlarında koşmaya,
birçok şeye geç kalmışız işte.
Zamanında veremediğimiz kararlar büküyor boynumuzu
ve “keşke” diyoruz,
“keşke biraz cesur olsaydık hayata karşı”.
Her vurduğu darbeye “Eyvallah” demeseydik de direnseydik,
kendimizi acıtmasaydık hep,
biraz da yüreğimiz için yaşasaydık keşke...
Ve Sen…
Güçlü bir insan portresi çizdin ya hep,
senin ağlamaya bile hakkın yoktu insanların gözünde.
Öyle değildi ama,
bazen saçının okşanmasını isteyen,
bazen şımarıklıklarıyla etrafını neşelendiren küçük bir çocuktun oysa.
Hiçbir yaşın yükünü taşıyamadın omuzlarında
hep incindin, hep kırıldın o taşlı yollarda.
Güçlü görünmek için taktığın maskeleri çıkarttığında,
yaşadığın iç çöküntüleri öyle acıttı ki canını.
Kendi ırmağında boğulan hayatları gördükçe,
duydukça zamanın hapishanesinde çekilen “Ya Sabır” ları,
bu yolculukta varacağın menzili anlatabilir misin bana..?
Göz altlarındaki çizgiler mi,
yoksa yüreğindeki derin yaralar mı şahit yaşanılan hengamelere, söyle…?
Söyle;
Yaşamın denizlerinde daha kaç vurgun yiyeceksin,
daha kaç acı resmedeceksin tuvaline..?
Sen,
kimin için hayat
kimin için ölüm istediğini
çok iyi bilmelisin…
Keşke... başlıklı yazı DENİZZZ tarafından
04.11.2013 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 11
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.