Son Görüşmemiz İlk Ölüm Gibi Nemli Mevsimlere Ağarttı

 hayrettin  taylan

ç’ölümden ç’ölüne   s’ayılan  tanelerin  bilinmezlik  s’onundayım

y’akar gider   hayatın  t’ilkisi, bitmez tükenmezlere k’alem olur dünya

coş’ucunda  sinematik  anlar depreşir, seni oynar  mec’alim

zaman , yaşlı  hayallerin seyrinde kendine   kifayetler sunar

umuluşun   s’ancılarında  birikir  keyfe kaderler

y’el, s’el,  d’el,  g’el   gibiyim sensiz zamanların   t’erkinde

du’dağında   yeşeren k’ardelenin  rujuna  teslim  olur   masivalarım

bir  öpücükle  bir ömür arasında  sıkışmış  hayallerim  kar’arır 

bir  zaman   salıncağında/ son kezlerin    közlenir   son bakışınla

bu  son  görüşmemiz, bu son karşılaşmamız, bu son  veda’sıza vade

seyrinde   büyülenmiş  ağrılarım yine ağrı d’ağı   gibi dolanır  yüceliğine

terkinde  karışık   alevler  sönerken,   d’ağ içten d’ağlara  buhurlanır nemli gözlerin

ağlayan  saatlerin  z’ilinde  tükenir adliyenin adılı…

adım adım  eriyorum son kezlerinde

yemin ediyorum seni daha çok seveceğim /ama  sensiz

yalın’ayak k’açışında  dermanlarımı perma  eden  sözlerine kanar ömrüm
dizlerime  düşer masumluğunun dizeleri

seni  yaralara teslim ettim, yarlara değil bu yüzden mutluyum
prematüre  zamanın  yüreğinde   sancılı an gibiyim bu yüzden mutluyum

henüz  bitmemiş ne varsa   orada birikiyor  deli sevdam

henüz    büyümedim senden gitmeye, henüz  sensiz çok  küçümenim