Ey Hakikat

Ey hakikat

Bir şiir gibisin

Dilimin ucundan geri döndürdüğüm

Acı acı yüreğime yutkunduğum bir şiir

Kibrit gibidir kelimelerin

Kâğıda düşse yakar sayfaları

Denize düşse ummanları tutuşturur

Seninle duygular sel olur

Yıkarsın bentleri

Önünde duramaz firavunlar hamanlar

Yıkılır sarayları kisraların

Yıkılır yüzüstü Lat Uzza Menat Hübel

Yıkılır çürük iple bağlanmış direkler

Yıkılır gönülleri bölen duvarlar

Her yer Berlin olur

Her gönül Kâbe

Her nehir Nil

Her deniz Kızıl

Ey hakikat

Namahremsin benden başka herkese

Seni kafes ardında tutuşum ondan

Ondan sakladım yüzünü nadanlardan

Ondan sakındım sesini

Seni ondan uyuttum göğsümde

Ashab-ı Kehf gibi

Seni bir görseler mecnun olurdu herkes

Düşerdi peşine kalabalıklar

Sel olup akardı sokaklardan

Yıkılırdı bu selin önünde bentler

Yıkılırdı sarayları kisraların

Yıkılırdı yüzüstü Lat Uzza Menat Hübel

Yıkılırdı çürük iple bağlanmış direkler

Yıkılırdı gönülleri bölen duvarlar

Her yer Berlin olurdu

Her gönül Kâbe

Her nehir Nil

Her deniz Kızıl

Ey hakikat

Sen karanlığa doğacak güneş

Firavuna Musa

Efsunlara asa

Ateşe İbrahim’sin

Ey hakikat

Doğacaksın elbet bu ufuktan

Yalanlara bir korku düştü

Karanlığa bir nur

Toplanmaya başladı düzen çoktan

12.12.13 / Çorum /10:45