Sorma

Sorma

sorma bana ilhamımı

sorma nasıl yazdığımı

içimde fırtınalar koparken

kabarırken denizlerim

döverken köpük köpük duygular kıyılarımı

gözyaşımla yazar kalemim

içimdeki yangının resmini çizer kelimelerim

şarkılarım anlatır çıkmaz sokaklardaki öykümü

ben o eski şarkılara bundan müptelayım

ben o ağlayan adamı ondan dinlerim böyle kendimden geçerek

ben ondan sararım gecelerin koynuna hıçkırıklarımı

ben o şarkılardaki boynu bükük adam

ben kahrolan o derbeder

ben batan güneşin yaktığı ufuktaki kızıllık

yuvasız kuşlar gibi çaresizim

bitmeyen o uzun geceler gibi yalnız

yıllar var sevincim neşem kayboldu

yıllar var ümidim sararıp soldu

yıllar var geldi geçti

yıllar var deldi geçti

bu şehir beni boğdu şarkılarda

bu şehrin geceleri anlatamadı hayatı

ben yüreğime düşen bir damla ateşi

bir avuç gözyaşımla söndürmeye çalıştım

ben her yokluğa

her acıya

bağrımı dağlayan kora

bu şarkılarla alıştım

bana sorma yalnızlığı artık

ayrılıkları sorma

durmadı dünya başım dönüyor desem de

dönmedi gidenler gittikleri yerlerden

gel artık bitsin bu keder dolu günler desem de

yine ufuklarda söndü hayatım

yine çöken karanlıkta karardı kara bahtım

gönlüme söz geçmese de

sevda yelleri aldı gönlümü kor ateşlere savurdu

hasretin kucağında kavurdu

sonunda tövbekar oldum kalmayınca umudum

yıkadım ruhumu nisan yağmurlarında

işte benim sırlarım

işte benim hayatım

biraz bestekâr

biraz şair

elde kalan

birkaç satır şiir

birkaç hüzünlü şarkı

bir avuç gözyaşı

ve sair

06.12.2013 / 23:00 / Çorum